برخلاف سینمای آمریکا و انگلیس و ایران و قس‌علی‌هذا که معمولاً سراغ داستان‌هایی می‌رن که در حالت عادی هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتن و کاراکترهایی خلق می‌کنن که در زندگی روزمره نمی‌بینی، توی سینمای کره به‌وفور داستان‌هایی پیدا می‌کنی که از دل زندگی روزمره بیرون اومدن.
با طراحی لباس عجیب، نورپردازی اغراق‌آمیز، قاب‌های سخت و موسیقی‌های روح‌خراش خسته‌ت نمی‌کنن.
کاراکتر اصلی از زندگی خسته‌ست؟ خب، می‌ره سفر، یه نودل می‌خوره، پاشو می‌زنه به آب و برمی‌گرده خونه.
اگه همین توی سینمای ایران و غیره بود، قطعاً مرتکب قتل می‌شد؛ اون‌هم به روشی که مسلمان نشنود، کافر نبیند!